و آنـگاه که خداونـد سکـوت را آفریـد ...

هر سکوتی، سرشار از ناگفته ها نیست، بعضی وقت ها، سرشار از خجالتِ گفته هاست. موسیقی، یعنی سکوت بعلاوه سکوت های شکسته شده ی موزون. سکوتِ آرام کتابخانه، یعنی رعد و غرش نهفته ی تمامِ حرف های فشرده ی عالم، در پیش از این. سکوتِ شاهد، یعنی شهادتِ دروغ، موقع خواب و استراحت و تعطیلی وجدان. سکوتِ محکوم بی گناه، یعنی بغض، آه، گریه درون. سکوتِ مظلوم، یعنی نفرینی مطلق و ابدی. بعضی سکوت را به رشوه ای کلان می خرند و با سودی سرشار، به اسم حق